غزل ۱۱۷ - کس نیست کاو به لعل تو خونش سبیل نیست

کس نیست کاو به لعل تو خونش سبیل نیست
الا کسی که تشنه لب سلسبیل نیست ۱

مستغنی‌ام به عشق تو از وصل حور عین
آری به چشم من همه چشمی کحیل نیست ۲

روز قیامت آمد و وصلت نداد دست
الحق که چون فراق تو لیلی طویل نیست ۳

آنان که بر جمال تو بگشاده‌اند چشم
یوسف به چشم همت ایشان جمیل نیست ۴

جز نقد جان و دل که پسند تو نیستند
چیزی میسرم ز کثیر و قلیل نیست ۵

امروز در میانهٔ عشاق روی تو
مانند بنده هیچ عزیزی ذلیل نیست ۶

روز جزا که اجر شهیدان رقم زنند
ماییم و قاتلی که به فکر قتیل نیست ۷

گر جذبه‌ای ز حضرت جانان به جان رسد
حاجت به رهنمایی پیر و دلیل نیست ۸

منت خدای راکه برندم خیال عشق
جایی که حد پر زدن جبرئیل نیست ۹

یار من آن طبیب مسیحا نفس گذشت
یک تن درست نیست کزین غم علیل نیست ۱۰

برقی که سوخت کشت فروغی به یک فروغ
کمتر ز نور موسی و نار خلیل نیست ۱۱