غزل ۱۲۳ - وصل تو نصیب دل صاحب نظری نیست

وصل تو نصیب دل صاحب نظری نیست
یاقوت لبت قسمت خونین جگری نیست ۱

المنةالله که به عهد رخ و زلفت
بر گردن من منت شام و سحری نیست ۲

پیداست ز نالیدن مرغان گلستان
کاسوده ز سودای غمش هیچ سری نیست ۳

فریاد که جز اشک شب و آه سحرگاه
اندر سفر عشق مرا هم سفری نیست ۴

در راه خطرناک طلب گم شدم آخر
زیرا که درین ورطه مرا راهبری نیست ۵

تا آن صنم آمد به در از پرده، فلک گفت
الحق که درین پرده چنین پرده‌دری نیست ۶

گفتی که چه داری به خریداری لعلش
جز اشک گران مایه به دستم گهری نیست ۷

تا خود نشوی شانه، به زلفش نزنی چنگ
انگشت کسی کارگشای دگری نیست ۸

در کوی خرابات رسیدم به مقامی
کانجا ز کرامات فروشان اثری نیست ۹

جز دردسر از درد کشی هیچ ندیدم
افسوس که در بی خبری هم خبری نیست ۱۰

شرمنده شد آخر ز دل تنگ فروغی
پنداشت ز تنگ شکرش تنگ تری نیست ۱۱