غزل ۱۴۰ - ای آب زندگانی یک نکته از دهانت

ای آب زندگانی یک نکته از دهانت
تا چند رحمتی نیست بر حال تشنگانت ۱

دردا که بر لب آید جانم ز تشنه کامی
وآب حیات دارد لعل گهرفشانت ۲

با من مکن مدارا اکنون که در محبت
شد رازم آشکارا از غفرهٔ نهانت ۳

ای بوستان خوبی خارم ز بی‌نوایی
بگذار تا بچینم برگی ز بوستانت ۴

هرگز کسی نیاید غیر از تو در خیالم
تا کیست در خیالت یا چیست در کمانت ۵

بخت ار مدد نماید ای ترک سخت بازو
هم می‌خورم خدنگت، هم می‌کشم کمانت ۶

مفتون تست خلقی الحق که می‌توان گفت
هم آفت زمینت هم فتنهٔ دهانت ۷

تا کی حدیث واعظ از هول رستخیز است
برخیز تا ببیند بالای دل ستانت ۸

چشم از دو کون پوشم گر اوفتد به دستم
یا طرف آستینت یا خاک آستانت ۹

گر پرده بر گشایی از این طرب فروغی
اول نظر نماید جان را فدای جانت ۱۰