غزل ۱۴۷ - تا دلم در خم آن زلف سیه‌نام افتاد

تا دلم در خم آن زلف سیه‌نام افتاد
چون غریبی است که در کشمکش شام افتاد ۱

سر ناکامی دل باختگان دانستم
تا مرا کار بدان دلبر خودکام افتاد ۲

چه کنم گر نکنم پیروی باد صبا
که میان من و او کار به پیغام افتاد ۳

نظر از روشنی شمس و قمر پوشیدم
تا نگاهش به من تیره سرانجام افتاد ۴

همه از فتنهٔ ایام ز پا افتادند
فتنهٔ چشم سیاهش پی ایام افتاد ۵

آن که هرگز قدمی از پی ناموس نرفت
بر سر کوی خرابات نکونام افتاد ۶

این همه باده که مستان سبو کش زده‌اند
جرعه‌اش بود که از لعل تو در جام افتاد ۷

ریخت تا دام سر زلف تو بر دانهٔ خال
می‌خورم حسرت مرغی که در این دام افتاد ۸

میگساری که لب و چشم تو بیند، داند
که چرا از نظرم شکر و بادام افتاد ۹

نامه گر سوخت ز تحریر فروغی نه عجب
که ز تفسیر غمت شعله در اقلام افتاد ۱۰