غزل ۱۴۸ - بر دوش تو تا زلف زره‌پوش تو افتاد

بر دوش تو تا زلف زره‌پوش تو افتاد
بار دل عالم همه بر دوش تو افتاد ۱

تار سر زلفت ز گران باری دل‌ها
صد بار سراسیمه در آغوش تو افتاد ۲

یک سلسله دیوانهٔ آن حلقه زلفند
کز بهر چه بر طرف بناگوش تو افتاد ۳

آن دل که نبوده‌ست کسی جز تو به یادش
فریاد که یک باره فراموش تو افتاد ۴

آسوده حریفی که ز مینای محبت
تا روز جزا می زد و مدهوش تو افتاد ۵

تا شام قیامت نکشد منت خورشید
هر دیده که بر صبح بناگوش تو افتاد ۶

آن نقطه که پیرایهٔ پرگار وجود است
خالی است که بر کنج لب نوش تو افتاد ۷

از چشم ترم جوش زند خون دمادم
تا در جگرم خار جگرجوش تو افتاد ۸

یک باره نظر بست ز سرچشمهٔ کوثر
هر چشم که بر لعل قدح‌نوش تو افتاد ۹

خون می‌چکد از گلبن اشعار فروغی
تا در طلب غنچهٔ خاموش تو افتاد ۱۰