غزل ۱۵۱ - تا سوی من آن چشم سیه را نگه افتاد

تا سوی من آن چشم سیه را نگه افتاد
از یک نگهش دل به بلایی سیه افتاد ۱

من بندهٔ آن خواجه که با مژدهٔ عفوش
هر بنده که بر خواست به فکر گنه افتاد ۲

گردید امید دلم از ذوق فراموش
هرگه که مرا دیده به امیدگه افتاد ۳

صد بار دل افتاد در آن چاه زنخدان
یک بار اگر یوسف کنعان به چه افتاد ۴

از دست جفای تو شکایت نتوان کرد
مسکین چه کند کار چو با پادشه افتاد ۵

دل از صف مژگان تو بیرون نبرد جان
مانند شکاری که بر جرگ سپه افتاد ۶

در مرحلهٔ عشق تو ای سرو قباپوش
چندان بدویدیم که از سر کله افتاد ۷

ز امید نگاهی که به حالش نفکندی
دردا که مریض تو به حال تبه افتاد ۸

آنجا که فروغ مه من یافت فروغی
خورشید فروغی است که بر خاک ره افتاد ۹