غزل ۱۵۲ - دل به ابروی تو ای تازه جوان باید داد

دل به ابروی تو ای تازه جوان باید داد
بوسه بر تیغ تو باید زد و جان باید داد ۱

شمه‌ای از خط سبز تو بیان باید کرد
گوشمالی به همه سبزخطان باید داد ۲

یا نباید خم ابروی تو شمشیر کشد
یا به یاران همه سر خط امان باید داد ۳

به هوای دهنت نقد روان باید باخت
در بهای سخنت جان جهان باید داد ۴

چشم بیمار تو با زلف پریشان می‌گفت
که به آشفته دلان تاب و توان باید داد ۵

خون مردم همه گر چشم تو ریزد شاید
در کف مرد چرا تیر و کمان باید داد ۶

گر نمودم به همه روی تو را معذورم
قبله را بر همهٔ خلق نشان باید داد ۷

به زیان کاری عشاق اگر خرسندی
هر چه دارند سراسر به زیان باید داد ۸

پنجه در چنبر آن زلف دوتا باید زد
تکیه بر حلقهٔ آن موی‌میان باید داد ۹

همه جا دیده بدان چاه ذقن باید دوخت
همه دم بوسه بر آن کنج دهان باید داد ۱۰

آخر ای ساقی گل‌چهره فروغی را چند
می ز خون مژه و لعل بتان باید داد ۱۱