غزل ۱۵۶ - همان که چشم تو را طرز دل‌ربایی داد

همان که چشم تو را طرز دل‌ربایی داد
دل مرا به نگاه تو آشنایی داد ۱

پس از شکستن دل کام دادی‌ام آری
به تن درست نباید که مومیایی داد ۲

به یاد شمع رخت آهی از دلم سر زد
که در دل شب تاریک روشنایی داد ۳

نهاد عمر من آن روز زد به کوتاهی
که کام بوالهوسان زلفت از رسایی داد ۴

چه شاهدی تو که زاهد به یک کرشمهٔ تو
متاع تقوی و کالای پارسایی داد ۵

کجا به شاهی کونین سر فرود آرد
کسی که عشق تواش منصب گدایی داد ۶

اگر نه با تو یک پرده‌اش فلک پرورد
پس از برای چه گل بوی بی وفایی داد ۷

چنان ز زلف تو مرغ دلم به دام افتاد
که گر بمیرد نتوانمش رهایی داد ۸

سزای من که دمی خرم از وصال شدم
هزار مرتبه عشق از غم جدایی داد ۹

به صیدگاه محبت دل فروغی را
غزال چشم تو ذوق غزل سرایی داد ۱۰