غزل ۱۵۷ - مشاطه تا به روی تو زلف دوتا نهاد

مشاطه تا به روی تو زلف دوتا نهاد
بس مرغ دل که پای به دام بلا نهاد ۱

بی چون اگر گناه شمارد نگاه را
پس در رخ تو این همه خوبی چرا نهاد ۲

نوشینی لبت ز ظلمت خط گشت آشکار
خضرش لقب به چشمهٔ آب بقا نهاد ۳

از جان برید هر که به زلفت کشید دست
وز سر گذشت آن که در این حلقه پا نهاد ۴

تا داد کام خاطر بیگانه لعل تو
صد داغ رشک بر جگر آشنا نهاد ۵

هر کس که خواست زان لب شیرین مراد دل
جان عزیز بر سر این مدعا نهاد ۶

تا از وفای خویش ندیدیم هیچ خیر
خیرش مباد آن که بنای وفا نهاد ۷

تا آرزوی دیدن او را برم به خاک
تیغ جفا به گردن من از قفا نهاد ۸

تا بوی او به ما نرساند ز تاب زلف
چندین هزار بند به پای صبا نهاد ۹

روزی که در جهان غم و شادی نهاد پای
شادی به سوی او شد و غم رو به ما نهاد ۱۰

آخر فروغی از ستم پاسبان او
زان خاک آستان شد و دل را به جا نهاد ۱۱