غزل ۱۵۸ - ای کاش پی قتل من آن سیم تن افتد

ای کاش پی قتل من آن سیم تن افتد
شاید که نگاهش گه کشتن به من افتد ۱

صد تیشه بباید زدنش بر دل هر سنگ
تا سایهٔ شیرین به سر کوه کن افتد ۲

واقف شود از حالت دل‌های شکسته
هر دل که در آن جعد شکن بر شکن افتد ۳

خمیازه گشاید دهن زخم دلم باز
چون دیده بدان غمزهٔ ناوک فکن افتد ۴

ترسم که ز زندان سر زلف توام دل
آزاد نگردیده به چاه ذقن افتد ۵

جان دادم و بوسی ز دهان تو گرفتم
فریاد گر این قصه دهن بر دهن افتد ۶

کو بخت بلندی که بر زلف تو یک چند
من بر سر حرف آیم و غیر از سخن افتد ۷

برخیزد و جان در قدمت بازفشاند
گر چشم تو بر کشتهٔ خونین‌کفن افتاد ۸

صاحب نظری را که به چشم توفتد چشم
حاشا که به دنبال غزال ختن افتد ۹

بگذار که بیند قد و روی تو فروغی
تا از نظرش جلوهٔ سرو و سمن افتد ۱۰