غزل ۱۶۰ - فرخنده شکاری که ز پیکان تو افتد

فرخنده شکاری که ز پیکان تو افتد
در خون خود از جنبش مژگان تو افتد ۱

داند که چرا چاک زدم جیب صبوری
هر دیده که بر چاک گریبان تو افتد ۲

مرغ دلم از سینه کند قصد پریدن
مرغی ز قفس چون به گلستان تو افتد ۳

هر تن که شود با خبر از فیض شهادت
خواهد که سرش بر سر میدان تو افتد ۴

خون گریه کند غنچه به دامان گلستان
هر گه که به یاد لب خندان تو افتد ۵

تا دید زنخدان و سر زلف تو، دل گفت
نازم سر گویی که به چوگان تو افتد ۶

مجموع نگردد دل صیدی که همه عمر
دربند سر زلف پریشان تو افتد ۷

بر صبح بناگوش منه طرهٔ شب رنگ
بگذار فروغی به شبستان تو افتد ۸

بر پای شود روز جزا محشر دیگر
چون چشم ملائک به شهیدان تو افتد ۹

منزل کن ای مه به دل گرم فروغی
می‌ترسم از این شعله که بر جان تو افتد ۱۰