غزل ۱۸۵ - بیدادگر نگارا تا کی جفا توان کرد

بیدادگر نگارا تا کی جفا توان کرد
پاداش آن جفاها یک ره وفا توان کرد ۱

بیگانه رحمت آورد بر زحمت دل ما
کی آن‌قدر تطاول با آشنا توان کرد ۲

مخمور و تشنگانیم زان چشم و لعل میگون
جانی به ما توان داد، کامی روا توان کرد ۳

وقتی به یک اشارت جانی توان خریدن
گاهی به یک تبسم دردی دوا توان کرد ۴

یک بار اگر بپرسی احوال بی‌نصیبان
با صد هزار حرمان دل را رضا توان کرد ۵

هر مدعا که خواهی گر از دعا دهد دست
چندی به سر توان زد عمری دعا توان کرد ۶

گر جذبهٔ محبت آتش به دل فروزد
برگ هوس توان سوخت ترک هوا توان کرد ۷

گر پیر باده‌خواران گیرد ز لطف دستم
هر سو به کام خاطر عیشی به پا توان کرد ۸

گر جرعه‌ای بریزد بر خاک لعل ساقی
خاک سبوکشان را آب بقا توان کرد ۹

گر آدمی درآید در عالم خدایی
آدم ز نو توان ساخت عالم بنا توان کرد ۱۰

گر نیم شب بنالی از سوز دل فروغی
راه قضا توان زد، دفع بلا توان کرد ۱۱