غزل ۲۰۲ - تا صورت زیبای تو از پرده عیان شد

تا صورت زیبای تو از پرده عیان شد
یک باره پری از نظر خلق نهان شد ۱

گر مطرب عشاق تویی رقص توان کرد
ور ساقی مشتاق تویی مست توان شد ۲

گیسوی دلاویز تو زنجیر جنون گشت
بالای بلاخیز تو آشوب جهان شد ۳

نقدی که ز بازار تو بردیم تلف گشت
سودی که ز سودای تو کردیم زیان شد ۴

جان از الم هجر تو بی صبر و سکون گشت
تن از ستم عشق تو بی تاب و توان شد ۵

هم قاصد جانان سبک از راه نماید
هم‌جان گران مایه به تن سخت گران شد ۶

چشمم همه دم در ره آن ماه گهر ریخت
اشکم همه جا در پی آن سرو روان شد ۷

مقصود خود از خاک در کعبه نجستم
باید که به جان معتکف دیر مغان شد ۸

تا دم زدم از معجزهٔ پیر خرابات
صوفی به یقین آمد، زاهد به گمان شد ۹

پیرانه‌سر آمد به کفم دامن طفلی
المنة الله که مرا بخت جوان شد ۱۰

تا خاک نشین ره عشقیم فروغی
خورشید ز ما صاحب صد نام و نشان شد ۱۱