غزل ۲۰۴ - آن که در عشق سزاوار سر دار نشد

آن که در عشق سزاوار سر دار نشد
هرگز از حالت منصور خبردار نشد ۱

نقشی از پرده ایجاد پدیدار نشد
کز تماشای رخت صورت دیوار نشد ۲

آن که بوسید لب نوش تو شکر نچشید
وان که خسبید در آغوش تو بیدار نشد ۳

طرب انگیز گلی در همه گل‌زار نرست
که به سودای غمت بر سر بازار نشد ۴

مو به مو حال پراکنده دلان کی داند
آن که در حلقه موی تو گرفتار نشد ۵

هر چه گفتند مکرر همه در گوش آمد
بجز از نکتهٔ توحید که تکرار نشد ۶

گر نگفتم غم دیرینهٔ دل معذورم
که میان من و او فرصت گفتار نشد ۷

آن که نوشید شراب از قدح ساقی ما
مست گردید بدان گونه که هشیار نشد ۸

آن که در جمع خرابات نشینان ننشست
در حرم خانهٔ حق محرم اسرار نشد ۹

زلف شاهد ز سر طعنه به زاهد می‌گفت
حیف از آن رشته تسبیح که زنار نشد ۱۰

هر که را خون دل از دیده فروغی نچکید
قابل دیدن آن مشرق انوار نشد ۱۱