غزل ۲۰۶ - زان غنچه‌دهان دلم به تنگ آمد

زان غنچه‌دهان دلم به تنگ آمد
وز دیده سرشک لاله رنگ آمد ۱

هر گوشه که گوش دادم از عشقش
آواز نی و نوای چنگ آمد ۲

بس چنگ زدم به دامن پاکان
تا دامن پاک او به چنگ آمد ۳

از خانهٔ آن کمان ابرو بود
تیری که به سینه بی‌درنگ آمد ۴

آهم به دلش نکرد تاثیری
فریاد که تیر من به سنگ آمد ۵

ساقی به مذاقم از ازل کرده
شهدی که مقابل شرنگ آمد ۶

چشمش پی صید دل مهیا شد
آهو به گرفتن پلنگ آمد ۷

جز عاشق پاک دیده نشناسد
یاری که به صد هزار رنگ آمد ۸

بازیچهٔ آن بت شکر لب شد
هر مغبچه‌ای که از فرنگ آمد ۹

من بندهٔ خواجه‌ای که در معنی
آسوده ز قید صلح و جنگ آمد ۱۰

تا میکده مسکن فروغی شد
فارغ ز خیال نام و ننگ آمد ۱۱