غزل ۲۱۶ - تا به دل خورده‌ام از عشق گلی خاری چند

تا به دل خورده‌ام از عشق گلی خاری چند
باز گردیده به رویم در گل‌زاری چند ۱

دست همت به سر زلف بلندی زده‌ام
که به هر تار وی افتاده گرفتاری چند ۲

تا مرا دیده بر آن نرگس بیمار افتاد
هر سر مو شدم آمادهٔ آزاری چند ۳

مست خواب سحر از بهر همین شد چشمش
که به گوشش نرسد نالهٔ بیداری چند ۴

ای که هر گوشه مسیحا نفسی خستهٔ تست
چند غفلت کنی از حالت بیماری چند ۵

بهتر آن است که از درد تو بسپارم جان
که به جان آمدم از رنج پرستاری چند ۶

پس چرا در طلبت کار من از کار گذشت
گر نه هر عضو مرا با تو بود کاری چند ۷

آه اگر بر سر سودای تو سودی نکنم
زان که رسوا شده‌ام بر سر بازاری چند ۸

مست هشیار ندیده‌ست کسی جز چشمت
خاصه وقتی که شود رهزن هشیاری چند ۹

کس به سر منزل مقصود فروغی نرسد
تا نیفتد ز پی قافله‌ساری چند ۱۰