غزل ۲۱۷ - ای بندهٔ بالای تو زرین کمری چند

ای بندهٔ بالای تو زرین کمری چند
منت کش خاک قدمت تاجوری چند ۱

سر منزل عشاق تو جا نیست که آن جا
بالای هم افتاده تنی چند و سری چند ۲

هم از سر عشاق و هم از سینهٔ مشتاق
عشق از پی شمشیر تو دارد سپری چند ۳

بر روی کسی بخت گشاید در دولت
کو منظر زیبای تو بیند نظری چند ۴

مست آمدم از میکدهٔ عشق تو بیرون
تا واقف از این نکته شود بی خبری چند ۵

تا بر غم روی تو گشادم در دل را
بر روی من از عیش گشادند دری چند ۶

فریاد که شد از دل سنگین تو نومید
آهی که در آن بود امید اثری چند ۷

یا تلخ مکن کام من از زهر تغافل
یا آن که بیار از لب شیرین شکری چند ۸

اکنون که تر و خشک جهان قسمت برق است
آن به که فراهم نکنی خشک و تری چند ۹

بیداد بتان خون مرا ریخت فروغی
افغان که شدم کشتهٔ بیدادگری چند ۱۰