غزل ۲۱۸ - کاش می‌داد خدا هر نفسم جانی چند

کاش می‌داد خدا هر نفسم جانی چند
تا به گام تو می‌کردم قربانی چند ۱

چشم بد دور ز حسن تو پریچهره که کشت
حسرت خاتم لعل تو سلیمانی چند ۲

چه غم از کشمکش گردش دوران دارد
هر که با چشم تو ساغر زده دورانی چند ۳

ساقی چشم تواش باده به پیمانه نکرد
هر که بشکست در این میکده پیمانی چند ۴

کسی از کافر چشم تو نپرسید آخر
کز چه روی ریخته‌ای خون مسلمانی چند ۵

آه اگر دامن پاک تو نیارند به دست
خستگانی که دریدند گریبانی چند ۶

از سر زلف پریشان تو معلومم گشت
که چرا جمع نشد حال پریشانی چند ۷

بر نمی‌خورد دل از عمر گران‌مایهٔ خویش
که نمی‌خورد ز مژگان تو پیکانی چند ۸

ای دریغا که به دامان تو دستم نرسید
با وجودی که زدم دست به دامانی چند ۹

مژده ای دل که ز دیوان محبت امروز
از پی قتل تو صادر شده فرمانی چند ۱۰

تا فروغی هوس چهرهٔ نیر دارد
پای تا سر شده آمادهٔ نیرانی چند ۱۱