غزل ۲۲۳ - خاکم به ره آن بت چالاک نکردند

خاکم به ره آن بت چالاک نکردند
فریاد که کشتندم و در خاک نکردند ۱

من طایفه‌ای بر سر آن کوی ندیدم
کز دست غمش جامهٔ جان چاک نکردند ۲

من باک ندارم مگر از بی بصرانی
کاندیشه از آن غمزهٔ بی‌باک نکردند ۳

قومی به وصالش نتوانند رسیدن
کز تیر دعا رخنه در افلاک نکردند ۴

فردای قیامت به چه رو سر زند از خاک
خلقی که در آن حلقهٔ فتراک نکردند ۵

شستند به دریای محبت تن ما را
لیک از رخ ما گرد غمش پاک نکردند ۶

المنة لله که بمردند گروهی
کز عشق تو جان دادم، ادراک نکردند ۷

غم دست برآورد مگر باده‌فروشان
امشب به قدح آب طربناک نکردند ۸

کاری که غمش با دل من کرد فروغی
از برق فروزنده به خاشاک نکردند ۹