غزل ۲۲۸ - چینیان گر به کف از جعد تو یک تار آرند

چینیان گر به کف از جعد تو یک تار آرند
آن چه خواهی به سر نافهٔ تاتار آرند ۱

زال گردون به کلافی نخرد یوسف را
گر بدین حسن تو را بر سر بازار آرند ۲

روز روشن ندهد کاش فلک جمعی را
کز مه روی تو شمعی به شب تار آرند ۳

کشتگان تو کجا زندگی از سر گیرند
که نه بر تربتشان مژدهٔ دیدار آرند ۴

مردم آخر همه مردند ز بیماری دل
به امیدی که تو را بر سر بیمار آرند ۵

گر به کیش تو گناه است محبت، ترسم
که جهان را به صف حشر گنه کار آرند ۶

اندکی صبر کن از قابل صاحب نظران
تا ز میدان غمت کشتهٔ بسیار آرند ۷

ناله هم در شکن دام تو نتوان که مباد
خط آزادی مرغان گرفتار آرند ۸

بلبل از شاخ گل افتد به زمین از مستی
گر سحر بوی خوشت جانب گل‌زار آرند ۹

سخت بی چشم تو در عین خمارم، ای کاش
یک دو جامم ز در خانه خمار آرند ۱۰

خون بها را نبرد نام فروغی در حشر
اگرش بر دم تیغ تو دگر بار آرند ۱۱