غزل ۲۲۹ - گر به چین بویی از آن سنبل مشکین آرند

گر به چین بویی از آن سنبل مشکین آرند
عوض نافه همی خون دل از چین آرند ۱

همه ایجاد بتان بهر همین کرد خدا
کز سر زلف دو تا چین به سر چین آرند ۲

کوه کن زنده نخواهد شدن از نفخهٔ صور
مگرش مژدهٔ وصل از بر شیرین آرند ۳

گر تو زیبا صنم از کعبه درآیی در دیر
کافران بهر نثارت بت سیمین آرند ۴

دردمندان همه در بستر حسرت مردند
به امیدی که تو را بر سر بالین آرند ۵

پرده ز آیینهٔ رخسار، خدا را بردار
تا بلاها به سر واعظ خودبین آرند ۶

شب که روی تو عرق ریز شود از می ناب
کی توانند مثال از مه و پروین آرند ۷

گر پیام تو بیارند از آن به که مرا
مژدهٔ سرو و گل و سوسن و نسرین آرند ۸

هر کجا تازه کنند اهل هوس بزم نشاط
عشق‌بازان تو یاد از غم دیرین آرند ۹

رخ زردم نشود سرخ فروغی از عشق
مگر آن دم ز خم بادهٔ رنگین آرند ۱۰