غزل ۲۳۳ - تشنگان ستمت زندگی از سر گیرند

تشنگان ستمت زندگی از سر گیرند
کامی از تیغ تو گر نوبت دیگر گیرند ۱

بر سر خاک شیهدان قدمی نه که مباد
دامن پاک تو در دامن محشر گیرند ۲

پادشاهان سر راه تو گرفتند به عجز
چون فقیران که گذرگاه توانگر گیرند ۳

خاک صاحب نظران را شود از دولت عشق
گر زمانی سر سیمین تو در بر گیرند ۴

تشنه‌کامان ره عشق کجا روز جزا
عوض لعل تو سرچشمهٔ کوثر گیرند ۵

پرده بر گیر ز رخساره که مردم کمتر
آستین از غم دل بر مژه تر گیرند ۶

لب شیرین به شکر خنده اگر بگشایی
کار را تنگ‌دلان تنگ به شکر گیرند ۷

چارهٔ درد مجانین محبت نبود
مگر آن سلسله جعد معنبر گیرند ۸

باغبانان اگر آن عارض رنگین بینند
خار را با گل خوش رنگ برابر گیرند ۹

آخر از خصمی آن شوخ فروغی ترسم
دادخواهان به تظلم در داور گیرند ۱۰