غزل ۲۳۴ - صورتگران که صورت دل خواه می‌کشند

صورتگران که صورت دل خواه می‌کشند
چون صورت تو می‌نگرند آه می‌کشند ۱

جمعی شریک حال پراکندهٔ من‌اند
کز طرهٔ تو دست به اکراه می‌کشند ۲

لب تشنگان چاه زنخدان دلکشت
آب حیات دم به دم از چاه می‌کشند ۳

یارب چه گلبنی تو که با نقش قامتت
سرو بلند را همه کوتاه می‌کشند ۴

من مات صورت تو که در کارگاه حسن
خورشید را گدا و تو را شاه می‌کشند ۵

تو در حجاب رفته به چندین هزار ناز
من منتظر که دامن خرگاه می‌کشند ۶

می‌گیرد آفتاب ز دود درون ما
چون عنبرین نقاب تو بر ماه می‌کشند ۷

ترسم خدا نکرده کشد از تو انتقام
آهی که عاشقان به سحرگاه می‌کشند ۸

این است اگر صعوبت عشق تو، رهروان
در اولین قدم، قدم از راه می‌کشند ۹

برداشت عشق پرده به حدی که عاشقان
بر لوح سینه نقش انا الله می‌کشند ۱۰

فارغ ز رشک بوالهوسانم فروغیا
چون داغ عشق بر دل آگاه می‌کشند ۱۱