غزل ۲۳۵ - مگر خدا ز رقیبان تو را جدا بکند

مگر خدا ز رقیبان تو را جدا بکند
عجب خیال خوشی کرده‌ام، خدا بکند ۱

سزای مردم بیگانه را دهم روزی
که روزگار تو را با من آشنا بکند ۲

خبر نمی‌شوی از سوز ما مگر وقتی
که آه سوختگان در دل تو جا بکند ۳

بر آن سرم که جفای تو را به جان بخرم
در این معامله گر عمر من وفا بکند ۴

قبول حضرت صاحب دلان نخواهد شد
اگر به درد تو دل خواهش دوا بکند ۵

پسند خواجه ما هیچ بنده‌ای نشود
که قصد بندگی از بهر مدعا بکند ۶

طریق عاشقی و رسم دلبری این است
که ما وفا بنماییم و او جفا بکند ۷

کمال بندگی و عین خواجگی این است
که ما خطا بنماییم و او عطا بکند ۸

ندانم این دل صدپاره را چه چاره کنم
خدا نکرده اگر تیر او خطا بکند ۹

به یاد زلف و بناگوش او دلم تا چند
شب دراز بنالد، سحر دعا بکند ۱۰

فروغی از پی آن نازنین غزال برو
که در قلمرو عشقت غزل سرا بکند ۱۱