غزل ۲۴۲ - بتان به مملکت حسن پادشاهانند

بتان به مملکت حسن پادشاهانند
ولی دریغ که بدخواه نیک خواهانند ۱

ز اصل پرورش روح می‌دهند این قوم
ولی ز فرقت جان سوز جسم گاهانند ۲

به جای شیر ز بس خورده‌اند خون جگر
هنوز تشنه‌لب خون بیگناه انند ۳

کجا کمان سلامت ز عرصه‌ای ما راست
که در کمین ز چپ و راست کج کلاهانند ۴

به طاق آن خم ابرو شکستگی مرساد
که در پناهش پیوسته بی پناهانند ۵

گرت ز تیغ کشد غمزه‌اش گواه مخواه
که کشتگان ره عشق بی گواهانند ۶

فروغی از پی خوبان ماه روی مرو
که سر به سر همه بی مهر و دل سیاهانند ۷