غزل ۲۶۷ - به امیدی که وفا خواهم دید

به امیدی که وفا خواهم دید
از تو تا چند جفا خواهم دید ۱

تا کی از لعل شراب آلودت
غیر را کامروا خواهم دید ۲

گر توان وصل تو را دید بخواب
این چنین خواب کجا خواهم دید ۳

طاق ابروی تو گر قبله شود
خوش اثرها ز دعا خواهم دید ۴

تا سر زلف تو در دست من است
مشک چین را به خطا خواهم دید ۵

حسن تو پرده ز چشمم برداشت
تا ازین پرده چها خواهم دید ۶

گر تو شمشیر زنی مردم را
چشم حسرت به قفا خواهم دید ۷

گر کمان دار تویی دلها را
هدف تیر بلا خواهم دید ۸

هر کجا قامت تو بنشیند
بس قیامت که به پا خواهم دید ۹

گر کف پای نهی بر سر خاک
خاک را آب بقا خواهم دید ۱۰

مگر آن ماه فروغی دیدی
که فروغت همه جا خواهم دید ۱۱