غزل ۲۶۸ - هر کس که دید روی تو آهی ز جان کشید

هر کس که دید روی تو آهی ز جان کشید
هر دل که شد اسیر تو دست از جهان کشید ۱

هر خون که ریختی تو به محشر نشد حساب
پنداشتم حساب تو را می‌توان کشید ۲

دیشب به یاد قد تو از دل کشیده‌ام
آهی که انتقام من از آسمان کشید ۳

آن را که چرخ داد به کف سر خط امان
خود را به زیر سایه پیر مغان کشید ۴

یک بارگی خصومت عشاق و بوالهوس
برخاست از میانه چو تیغ از میان کشید ۵

ابروی او که مایهٔ چندین گشایش است
منت خدای را که به قتلم کمان کشید ۶

مسکین کسی که داد ز کف آستین تو
مسکین‌تر آن که پای از آن آستان کشید ۷

این است اگر تطاول گلچین و باغبان
باید قدم فروغی از این گلستان کشید ۸