غزل ۲۶۶ - گر به کاری نزنم دست به جز عشق تو شاید

گر به کاری نزنم دست به جز عشق تو شاید
مرد باید نزند دست به کاری که نباید ۱

چون بگیرند پراکنده دلان زلف بتان را
من سر زلف تو گیرم، اگر از دست برآید ۲

گر گذارش به سر زلف دوتای تو نیفتد
کاروان سحر از هر طرفی مشک نساید ۳

گر بدین پستهٔ خندان گذری در شکرستان
پس از این طوطی خوش لهجه، شکر هیچ نخاید ۴

گر گشاید گره از کار فرو بستهٔ دلها
شانه‌گر زلف گره‌گیر تو از هم نگشاید ۵

من به جز روی دل‌آرای تو آیینه ندیدم
که ز آیینهٔ دل گرد کدورت بزداید ۶

ترسم این باده که دور از لب میگون تو خوردم
مستیم هیچ نبخشاید و شادی نفزاید ۷

پیشهٔ من شده در میکده‌ها شیشه کشیدن
تا از این پیشه چه پیش آید و این شیشه چه زاید ۸

هر چه معشوق کند عین عنایت بود اما
بیش ازین جور به عشاق جگر خسته نشاید ۹

شادباش ار دهدت وعدهٔ دیدار به محشر
در سر وعده اگر وعدهٔ دیگر ننماید ۱۰

لایق بزم شهنشه نشود بزم فروغی
تا ز سودای غزالان غزلی خوش نسراید ۱۱

ناصردین شه منصور که در معرکه، تیغش
جان دشمن بستاند، سر اعداد برباید ۱۲