غزل ۲۷۲ - منت خدای را که خداوند بی‌نیاز

منت خدای را که خداوند بی‌نیاز
عمر دوباره داد به شاه گدانواز ۱

داری تخت ناصردین شاه تاجور
کز فضل کردگار بود عمر او دراز ۲

تا سرکشان دیومنش را کشد به خون
پا بر سر سریر سلیمان نهاد باز ۳

مستوفی قلمرو او مالک عراق
طغرانویس دفتر او والی حجاز ۴

ارکان خصم سوخته از قهر خصم سوز
کار زمانه ساخته از لطف کارساز ۵

هم دوستان او همه در عیش و در نشاط
هم دشمنان او همه در سوز و در گداز ۶

هم شحنه در ولایت اوباش ذوالجلال
هم فتنه در ممالک او مست خواب ناز ۷

هم در دعای او همه مردان پاک دل
هم در ثنای او همه رندان پاک‌باز ۸

جز با محب او نتوان گشتن آشنا
جز از عدوی او نتوان کرد احتراز ۹

ایجاد اوست باعث امنیت جهان
زان رو وجوب یافت دعایش به هر نماز ۱۰

گر او نبود مانع ترکان فتنه‌جو
آسودگی نبود جهان را ز ترک تاز ۱۱

شاهی که تا ابد شده از فیض مدح او
هم خامه با طراوت و هم نامه با طراز ۱۲

تا روز رستخیز همین است شاه و بس
وین نکته آشکار بود نزد اهل راز ۱۳

شعر از علو طبع فروغی است سربلند
شاعر ز سجدهٔ در شه باد سرفراز ۱۴