غزل ۲۸۳ - چو باد بر شکند چین زلف غالیه بارش

چو باد بر شکند چین زلف غالیه بارش
قند ز هر شکنی صدهزار دل به کنارش ۱

چه عشوه‌ها که خریدم ز چشم عشوه فروشش
چه باده‌ها که کشیدم ز لعل باده گسارش ۲

مرا به صیدگهی می‌کشد کمند محبت
که خون شیر خورند آهوان شیر شکارش ۳

اگر به داد جان ممکن است دیدن جانان
ز پرده گو به در آید که جان کنم به نثارش ۴

چگونه سرو روانی به فکر خون من افتد
که ریخت خون جهانی به خاک راه گذارش ۵

دلی که می‌رود اندر قفای سلسله‌مویان
نه می‌کشند به خونش نه می‌دهند قرارش ۶

کسی که سلسله می‌سازد از برای مجانین
خبر هنوز ندارد ز موی سلسله دارش ۷

کجا رواست که یک جا رود به دامن گل‌چین
گلی که بلبل مسکین کشید زحمت خارش ۸

کنون وجود فروغی به هیچ کار نیاید
که باز داشته سودای عشق از همه کارش ۹