غزل ۲۸۴ - لب تشنه‌ای که شد لب جانان میسرش

لب تشنه‌ای که شد لب جانان میسرش
دیگر چه حاجتی به لب حوض کوثرش ۱

گر طرهٔ تو چنبر دل هست پس چرا
چندین هزار دل شده پابست چنبرش ۲

صاحب دلی که بر سر کویت نهاد پای
دست فلک چه‌ها که نیاورد بر سرش ۳

اسلام و کفر از آن رخ و گیسو مشوش‌اند
زان خوانده‌ام بلای مسلمان و کافرش ۴

طغرانگار نامه سیاهان ملک عشق
خال است و خط و کاکل و زلف زره گرش ۵

من جعد عنبرین نشنیدم که در کشد
خورشید را به سایهٔ چتر معنبرش ۶

دل داده‌ام بهای نخستین نگاه او
جان را نهاده‌ام ز پی بار دیگرش ۷

دلبر به جرم دوستی از من کناره کرد
بیچاره مجرمی که جدایی است کیفرش ۸

دوشم به صد کرشمه بتی بی گناه کشت
کاندیشه‌ای نبود ز فردای محشرش ۹

بگذر به باغ تا به حضور تو باغبان
آتش زند به خرمن نسرین و عبهرش ۱۰

شد تیره روزگار فروغی ولی هنوز
ممکن نگشت صحبت آن ماه انورش ۱۱