غزل ۳۰۱ - کمتر فکن به چاه زنخدان نگاه خویش

کمتر فکن به چاه زنخدان نگاه خویش
ترسم خدای ناکرده درافتی به چاه خویش ۱

گر در محبت تو بریزند خون من
خود روز رستخیز شوم عذرخواه خویش ۲

امروز اگر به جرم وفا می‌کشی مرا
فردای حشر معترفم بر گناه خویش ۳

اکنون که خاک راه تو شد جان پاک من
زنهار پا مکش ز سر خاک راه خویش ۴

برگشته‌ام ز کوی تو تا یک جهان امید
نومید کس مباد ز امیدگاه خویش ۵

روزی اگر در آینه افتد نگاه تو
مفتون شوی ز فتنهٔ چشم سیاه خویش ۶

از خاک غیر نرگس بیمار بر نخاست
تا چشم ما گریست به حال تباه خویش ۷

درمانده‌ام به عالم عشقش ز بی کسی
آه ار نگیردم غم او در تباه خویش ۸

نازد به خیل غمزه بت نازنین من
چون خسروی که ناز کند بر سپاه خویش ۹

با جور او بساز فروغی که اهل دل
جایی نمی‌برند شکایت ز شاه خویش ۱۰