غزل ۳۰۰ - در راه عشق من نگذشتم ز کام خویش

در راه عشق من نگذشتم ز کام خویش
گامی میسرم نشد از اهتمام خویش ۱

دوش از نگاه ساقی شیرین‌کلام خویش
مست آن چنان شدم که نجستم مقام خویش ۲

کیفیتی که دیده‌ام از چشم مست دوست
هرگز ندیده چشم جم از دور جام خویش ۳

یاران خراب باده و من مست خون دل
مست است هر کسی ز می نوش‌فام خویش ۴

ساقی بیار می که ز تکفیر شیخ شهر
نتوان گذشتن از سر عیش مدام خویش ۵

دیدم به چشم جان همه اوراق آسمان
یک نامه مراد ندیدم به نام خویش ۶

چشمم به روی قاتل و فرقم به زیر تیغ
منت خدای را که رسیدم به کام خویش ۷

تا جلوه کرد لیلی محمل نشین من
همچون شتر به دست ندیدم زمام خویش ۸

گاهی نگه به جانب دل می‌کند به ناز
چون خواجه‌ای که می‌نگرد بر غلام خویش ۹

پروانه‌وار سوخت فروغی ولی نکرد
ترک خیال باطل و سودای خام خویش ۱۰