غزل ۳۰۵ - شبان تیره به سر وقت چشم جادویش

شبان تیره به سر وقت چشم جادویش
چنان برو که نیفتی ز طاق ابرویش ۱

یکی فتاده به زنجیر زلف مشکینش
یکی دویده به دنبال چشم آهویش ۲

یکی سپرده تن سخت را به هجرانش
یکی نهاده سر بخت را بر ایوانش ۳

یکی به غایت حسرت ز لعل میگونش
یکی به عالم حیرت ز روی نیکویش ۴

یکی به حال پریشان ز موی پیچانش
یکی بر آتش سوزان ز تابش رویش ۵

به یک تجلی رخسار او جهان می‌سوخت
اگر حجاب نمی‌شد نقاب گیسویش ۶

من از عدم به همین مژده آمدم به وجود
که هم بمیرم و هم زنده گردم از بویش ۷

فغان که تا خط سبز از رخش هویدا شد
گریختند حریفان سفله از کویش ۸

چه کامی از لب شیرین رسید خسرو را
که پارهٔ جگرش پاره کرد پهلویش ۹

به غیر شاه فروغی کسی نمی‌بینم
که داد من بستاند ز خال هندویش ۱۰

جهان گشای عدوبند ناصرالدین شاه
که آسمان همه دم بوسه زد به بازویش ۱۱