غزل ۳۰۴ - آن را که اول از همه خواندی به سوی خویش

آن را که اول از همه خواندی به سوی خویش
آخر به کام غیر مرانش ز کوی خویش ۱

جویی ز خون دیده گشادم به روی خویش
بر روی خویش بسته‌ام آبی ز جوی خویش ۲

نتوان به قول زاهد بیهوده‌گوی شهر
برداشت دل ز شاهد پاکیزه خوی خویش ۳

کی می‌رسی به حلقهٔ رندان پاکباز
تا نشکنی ز سنگ ملامت سبوی خویش ۴

ای نوبهار حسن خزانت ز پی مباد
گر تر کنی دماغ ضعیفم به بوی خویش ۵

هر بسته‌ای گشاده شود آخر از کمند
الا دلی که بستیش از تار موی خویش ۶

گیرد سپهر چشمهٔ خورشید را به گل
گر بامداد پرده نپوشی به روی خویش ۷

دانی چرا نشسته به خاکستر آفتاب
تا بنگری در آینه روی نکوی خویش ۸

من جان به زیر تیغ تو آسان نمی‌دهم
تا بر نیارم از تو همه آرزوی خویش ۹

بوسیدن گلوی تو بر من حرام باد
گر در محبت تو نبرم گلوی خویش ۱۰

امشب فروغی آن مه بیدار بخت را
در خواب کردم از لب افسانه‌گوی خویش ۱۱