غزل ۳۰۷ - خاک سر راهت شدم ای لعبت چالاک

خاک سر راهت شدم ای لعبت چالاک
برخیز پی جلوه که برداریم از خاک ۱

از عکس رخت دامن آفاق گلستان
وز یاد لبت خاطر عشاق طربناک ۲

هم زخم ز شست تو شود مایهٔ مرهم
هم زهر ز دست تو دهد نشهٔ تریاک ۳

با چشم تو آسوده‌ام از فتنهٔ ایام
با خوی تو خوش فارغم از تندی افلاک ۴

جور است که در جام فشانند به جز می
حیف است که بر خاک نشانند به جز تاک ۵

در دیر مغان باده ننوشم به چه دانش
وز مغبچگان دیده بپوشم به چه ادراک ۶

بر هر سر شاخی که زند برق محبت
نه شاخ به جا ماند و نه خار و نه خاشاک ۷

گوشم همه بر نالهٔ زار دل خویش است
چون گوش جگرسوختگان بر اثر راک ۸

فریاد که از دست گریبان تو ما راست
هم جامهٔ صدپاره، هم سینهٔ صد چاک ۹

با این همه آبی که فروریختم از چشم
خاک سر کویت نشد از چهرهٔ من پاک ۱۰

با بوس و کناری ز تو قانع نتوان شد
می ریز به پیمانه که مردیم ز امساک ۱۱

مشکل برود زنده ز کوی تو فروغی
کایمن نتوان بودن از آن غمزهٔ بی‌باک ۱۲