غزل ۳۱۸ - چندان به سر کوی خرابات خرابم

چندان به سر کوی خرابات خرابم
کاسوده ز اندیشهٔ فردای حسابم ۱

گر کار تو فضل است چه پر وا ز گناهم
ور شغل تو عدل است چه حاصل ز ثوابم ۲

افسانه دوزخ همه باد است به گوشم
تا ز آتش هجران تو در عین عذابم ۳

آه سحر و اشک شبم شاهد حال است
کز عشق رخ و زلف تو در آتش و آبم ۴

نخجیر نمودم همه شیران جهان را
تا آهوی چشمت سگ خود کرده خطابم ۵

سر سلسله اهل جنون کرد مرا عشق
تا برده ز دل سلسلهٔ موی تو تابم ۶

گر چشم سیه مست تو تحریک نمی‌کرد
آب مژه بیدار نمی‌ساخت ز خوابم ۷

زان پیش که دوران شکند کشتی عمرم
ساقی فکند کاش به دریای شرابم ۸

بر منظر ساقی نظر از شرم نکردم
تا جام شراب آمد و برداشت حجابم ۹

گفتم که به شب چشمهٔ خورشید توان دید
گفت ار بگشایند شبی بند نقابم ۱۰

از تنگی دل هر چه زدم داد فروغی
شکردهنان هیچ ندادند جوابم ۱۱