غزل ۳۱۷ - آن که به دیوانگی در غمش افسانه‌ام

آن که به دیوانگی در غمش افسانه‌ام
آه که غافل گذشت از دل دیوانه‌ام ۱

در سرشکم نشد لایق بازار دوست
قابل قیمت نگشت گوهر یک دانه‌ام ۲

گاه ز شاخ گلش هم نفس عندلیب
گاه ز شمع رخش هم دم پروانه‌ام ۳

سرو فرازنده‌ای خاسته از مجلسم
ماه فروزنده‌ای تافته در خانه‌ام ۴

با سگ او هم نشین وز همه مستوحشم
با غم او آشنا از همه بیگانه‌ام ۵

سفرهٔ می‌خانه شد خرقهٔ پشمینه‌ام
بر سر پیمانه ریخت سبحهٔ صد دانه‌ام ۶

باده پپاپی رسید از کف ساقی مرا
توبه دمادم شکست بر سر پیمانه‌ام ۷

آتش رخسار او سوخت نه تنها مرا
خانهٔ شهری بسوخت جلوهٔ جانانه‌ام ۸

مستی من تازه نیست از لب میگون او
شحنه مکرر شنید نعرهٔ مستانه‌ام ۹

تا نشود آن هما سایه‌فکن بر سرم
پا نگذارد ز ننگ جغد به ویرانه‌ام ۱۰

جلوهٔ فروغی نکرد در نظرم آفتاب
تا مه رخسار دوست تافت به کاشانه‌ام ۱۱