غزل ۳۶۵ - گر دست دهد دامن آن سرو روانم

گر دست دهد دامن آن سرو روانم
آزاد شود دل ز غم هر دو جهانم ۱

آمد به لب بام که خورشید زمینم
بگرفت به کف جام که جمشید زمانم ۲

افروخت رخ از باده که آتش‌زن شهرم
افراخت قد از جلوه که غارت گر جانم ۳

گر از درم آن سرو خرامنده درآید
برخیزم و بر چشم خود او را بنشانم ۴

دی صبح شنیدم ز لب غنچه که می‌گفت
من تنگ دل از حسرت آن تنگ دهانم ۵

در عالم پیری سر و کارم به جوانی است
پیرانه‌سر آمد به سرم بخت جوانم ۶

اکنون نه مرا کشتی از آن ابرو و مژگان
دیری است که من کشتهٔ آن تیر و کمانم ۷

صبحم همه با یاد سر زلف تو شد شام
یک روز نبودم که نبودی به گمانم ۸

هم قطره فروریختی از چشمهٔ چشمم
هم پرده برانداختی از راز نهانم ۹

گفتم که بجویم ز دهان تو نشانی
گم گشت در این نقطهٔ موهوم نشانم ۱۰

جز فکر رخ و ذکر لبش نیست فروغی
فکری به ضمیر من و ذکری به زبانم ۱۱