غزل ۳۷۰ - من از کمال شوق ندانم که این تویی

من از کمال شوق ندانم که این تویی
تو از غرور حسن ندانی که این منم ۱

گر برکنند دیده‌ام از ناخن عتاب
گر دیده از شمایل خوب تو برکنم ۲

بگذشتم از بهشت برین آستین فشان
تا خاک آستان تو کردند مسکنم ۳

مشنو ز من به غیر نواهای سوزناک
زیرا که دست پرور مرغان گلشنم ۴

آن قمری حدیقهٔ عشقم که کرده بخت
زلف بلند سروقدان طوق گردنم ۵

شاهین تیر زپنجهٔ دشت محبتم
زان شد فراز ساعد شاهان نشیمنم ۶

تا خار عشق گوشهٔ دامان من گرفت
گلهای اشک ریخت به گل‌زار دامنم ۷

تا سر نهاده‌ام به ارادت به پای دوست
آمادهٔ ملامت یک شهر دشمنم ۸

بیرون چگونه می‌رود از کین مهوشان
مهری که همچو روح فرورفته در تنم ۹

تا چشم من فتاد فروغی به روی او
خورشید برده روشنی از چشم روشنم ۱۰