غزل ۴۱۰ - غافل گذشتی از دل امیدوار من

غافل گذشتی از دل امیدوار من
رسوای اگر چنین گذرد روزگار من ۱

امشب به بزم خندهٔ بی اختیار تو
افزون نمود گریه بی اختیار من ۲

من نیستم حریف تو با صدهزار دل
کز یک کرشمه می‌شکنی صدهزار من ۳

یک عمر را به روزه بسر برده‌ام مگر
روزی لبت رسد به لب روزه‌دار من ۴

در زلف بی قرار تو باشد قرار دل
بر یک قرار نیست دل بی قرار من ۵

کشتی مرا و تا سر خاکم نیامدی
آه از سیاه‌بختی خاک مزار من ۶

گویند از آن نگاه نهانی چه دیده‌ای
پیداست آن چه دیده‌ام از خاک زار من ۷

بخت سیاه بین که دو چشمم سفید شد
در کار گریه‌ای که نیامد به کار من ۸

روز و شبی که مایهٔ چندین عقوبت است
روز قیامت است و شب انتظار من ۹

سر تا قدم کرشمه و ناز است و دلبری
شاهین تیز پنجهٔ عاشق شکار من ۱۰

آن بختم از کجاست فروغی که روزگار
روزی کند نشیمن او در کنار من ۱۱