غزل ۴۰۹ - گاهی به نوشخند لبت را اشاره کن

گاهی به نوشخند لبت را اشاره کن
ما را به هیچ صاحب عمر دوباره کن ۱

بنمای روی خود ز پس پرده آشکار
یک باره راز هر دو جهان آشکاره کن ۲

وقتی که چارهٔ دل عشاق می‌کنی
درد مرا به نیم شکرخنده چاره کن ۳

با جام می شبی به شبستان من بیا
آسوده‌ام ز گردش ماه و ستاره کن ۴

خواهی که دامن تو نگیرم روز حشر
در زیر تیغ جانب ما یک نظاره کن ۵

خیر است آن چه می‌رسد از دست چون تویی
کمتر به قتل خسته‌دلان استخاره کن ۶

اکنون که از کنار منت میل رفتن است
اول بریز خونم و آخر کناره کن ۷

با مهربانی از دل سنگین او مخواه
یا ناله را بگو گذر از سنگ خاره کن ۸

گفتم فروغی از پی مژگان او مرو
رفتی کنون علاج دل پاره پاره کن ۹