غزل ۴۱۲ - دانی که چیست رشتهٔ عمر دراز من

دانی که چیست رشتهٔ عمر دراز من
مشکین کمند خسرو مسکین نواز من ۱

گفتم دلیل راه مجانین عشق چیست
گفتا که تار طره زنجیر ساز من ۲

گفتم که نور چشمهٔ خورشید از کجاست
گفت از طلوع طلعت عاشق گداز من ۳

تا جان میانه من و جانانه حایل است
کی پی برد به سر حقیقت مجاز من ۴

تا از هوای نفس گذشتم به راه عشق
برخاست از میانه نشیب و فراز من ۵

تا در خیال حورم و اندیشهٔ قصور
جز مایهٔ قصور نگردد نماز من ۶

کردم به راه عشق دمی ترک دین و دل
کآمد به صد کرشمه پی ترک تاز من ۷

پیداست ناز و غمزهٔ پنهان آن پری
از پرده برگفتن عجز و نیاز من ۸

تا شد فروغی آن رخ رخشنده آشکار
نتوان نهفت در پس صد پرده راز من ۹