غزل ۴۱۳ - با رقیب آمدی به محفل من

با رقیب آمدی به محفل من
برق غیرت زدی به حاصل من ۱

جان به آسانی از غمت دادم
وز تو آسان نگشت مشکل من ۲

جانم از تن سفر نمی‌کردی
گر نمی‌رفتی از مقابل من ۳

کینم انداختند در دل تو
مهرت آمیخت در دل من ۴

تشنهٔ آب زندگی بودم
خاک می‌خانه گشت منزل من ۵

شوق زخم دگر به جان دارد
دل مجروح نیم بسمل من ۶

خنجری زد به سینه‌ام قاتل
که فزون ساخت حسرت دل من ۷

قابل تیغ او شدم آخر
کار خود کرد بخت مقبل من ۸

می‌دهد جان فروغی از سر شوق
هر که بیند جمال قاتل من ۹