غزل ۴۱۴ - به خون تپیده ز بازوی قاتلی تن من

به خون تپیده ز بازوی قاتلی تن من
که منتی است ز شمشیر او به گردن من ۱

فرشته سینه سپر می‌کند چو از سر ناز
سوار می‌گذرد ترک ناوک‌افکن من ۲

اگر تجلی آن ماه سبز خط این است
بهل که برق بسوزد تمام خرمن من ۳

سؤال کردم ازو فتنه در حقیقت چیست
جواب داد که رمزی ز چشم پر فن من ۴

چگونه پای توانم کشید از آن سر کوی
کنون که دست محبت گرفته دامن من ۵

چنان ز دوست ملولم که گر حدیث کنم
هزار ناله برآید ز قلب دشمن من ۶

اثر در آن دل سنگین نمی‌کند چه کنم
وگرنه رخنه به فولاد کرده شیون من ۷

سواد زلف و بیاض رخ تو روشن کرد
حکایت شب تاریک و روز روشن من ۸

نصیب من ز تو هر روز تیر دلدوز است
فغان اگر نرسد روزی معین من ۹

به شاخسار خود ای گل مرا نشیمن ده
که مرغ سدره خورد حسرت نشیمن من ۱۰

فروغی از رخ آن مه نظر نمی‌بندم
اگر سپهر ببندد کمر به کشتن من ۱۱