غزل ۴۱۵ - گفتم که چیست راهزن عقل و دین من

گفتم که چیست راهزن عقل و دین من
گفتا که چین زلف و خط عنبرین من ۱

گفتم که الامان ز دم آتشین من
گفتا که الحذر ز دل آهنین من ۲

گفتم که طرف دامن دولت به دست کیست
گفتا به دست آن که گرفت آستین من ۳

گفتم که امتحان سعادت به کام کیست
گفتا که کام آن که ببوسد زمین من ۴

گفتم که بخت نیک بگو هم قرین کیست
گفتا قرین آن که شود هم نشین من ۵

گفتم که بهر چاک گریبان صبح چیست
گفتا ز رشک تابش صبح جبین من ۶

گفتم که از چه خواجه انجم شد آفتاب
گفتا ز بندگی رخ نازنین من ۷

گفتم که ساحری ز که آموخت سامری
گفتا ز چشم کافر سحر آفرین من ۸

گفتم کجاست مسکن دلهای بی قرار
گفتا که جعد خم به خم چین به چین من ۹

گفتم هوای چشمهٔ کوثر به سر مراست
گفتا که شرمی از لب پر انگبین من ۱۰

گفتم کدام دل به غمت خرمی نخواست
گفتا دل فروغی اندوهگین من ۱۱