غزل ۴۳۴ - ای فتنه دست پرور چشم سیاه تو

ای فتنه دست پرور چشم سیاه تو
اهل نظر نشانهٔ تیر نگاه تو ۱

دانی کدام سال سرآید به فرخی
سالی که بگذرد به رخ هم چو ماه تو ۲

من آشنات دانم و تو غیر خوانیم
فریاد از یقین من و اشتباه تو ۳

یک ره پس از هلاک به خاکم گذار کن
ای خون من به روز جزا عذرخواه تو ۴

این است اگر قرار تو در حق عاشقان
ترسم به هیچ نامه نگنجد گناه تو ۵

سر سبز گشت باغ رخت از بهار خط
یعنی فزود مهر دلم از گناه تو ۶

یارب چه خسروی که به یک جنبش نظر
تسخیر کرد هر دو جهان را سپاه تو ۷

هر گه به صد کرشمه پری وار بگذری
بر چشم خود فرشته کشد خاک راه تو ۸

تا جلوهٔ تو دید فروغی به چشم دل
بیرون نرفت جان وی از جلوه‌گاه تو ۹