غزل ۴۳۵ - ای اهل نظر کشتهٔ تیر نگه تو

ای اهل نظر کشتهٔ تیر نگه تو
خون همه در عهدهٔ چشم سیه تو ۱

هر جا که خرامان گذری با سپه ناز
شاهان همه گردند اسیر سپه تو ۲

ملک دل صاحب نظران زیر و زبر شد
زان فتنه که خفته‌ست به زیر کله تو ۳

یعقوب اگر چاه زنخدان تو بیند
بی خود فکند یوسف خود را به چه تو ۴

خورشید فروزنده شبی پرده‌نشین شد
کآمد به در از پرده مه چارده تو ۵

زلف و رخت از بهر همین دل کش و زیباست
تا فرخ و میمون گذرد سال و مه تو ۶

من چاره چشم تو خود هیچ ندانم
الا که علاجش کنم از خاک ره تو ۷

گر خون مرا چشم تو بی جرم بریزد
بینم گنه خویش و نبینم گنه تو ۸

ترسم که پس از کوشش بسیار فروغی
رحمی به گدایان نکند پادشه تو ۹