غزل ۴۳۶ - تا سر نرفته بر سر مهر و وفای تو

تا سر نرفته بر سر مهر و وفای تو
حلق من است و حلقهٔ زلف دوتای تو ۱

گر من میان اهل محبت نبودمی
کس را نبود طاقت جور و جفای تو ۲

دامن کشان گذر ننمودی به خاک من
تا جان نازنین ننمودم فدای تو ۳

گر سایه به سرم فکند شاه باز بخت
دوری نمی‌کند سرم از خاک پای تو ۴

دانی که در شریعت ما کیست کشتنی
بیگانه‌ای که هیچ نگشت آشنای تو ۵

تو خود چه گلشنی که هوای خوش بهشت
بیرون نمی‌برد ز سر ما هوای تو ۶

زاهد به یاد کوثر و صوفی به فکر می
ما و تصور لب مستی فزای تو ۷

آگاهیش ز راحت عشاق خسته نیست
هر کاو نشد نشانهٔ تیر بلای تو ۸

برگشته بخت آن که به خونش نیفکند
مژگان چشم ساحر مردم ربای تو ۹

یارب چه مظهری که فروغی ز هر طرف
بگشاده چشم جان به امید لقای تو ۱۰