غزل ۴۴۰ - آهی که رخنه کردم از وی به سنگ خاره

آهی که رخنه کردم از وی به سنگ خاره
عاجز شد از دل دوست یارب دگر چه چاره ۱

بیداریم چه دانی، ای خفته‌ای که شبها
ننشسته‌ای به حسرت، نشمرده‌ای ستاره ۲

جانان اگر نشیند یک بار در کنارم
یک باره می‌توانم کردن ز جان کناره ۳

گفتم به شحنه نالم از چشم او ولیکن
پروا ز کس ندارد مست شراب خواره ۴

ای تاب داده گیسو حالی است بر دل من
از تاب بی حسابت وز پیچ بی شماره ۵

آشفتگان عشقت گیرم که جمع گردند
جمع از کجا توان کرد دلهای پاره پاره ۶

ای شه سوار چالاک احوال ما چه دانی
کز حالت پیاده غافل بود سواره ۷

با این سپاه مژگان از خانه گر درآیی
تسخیر می‌توان کرد شهری به یک اشاره ۸

از لعل و چشمت آخر دیدی که شد فروغی
ممنون به یک تبسم، قانع به یک نظاره ۹